NIALL ♥

Imagin o Niallu

           Do niedawna traktowałam chłopaków jak przyjaciół, każdego tak samo. Liam był troskliwy, Lou - zabawny, Harry – był po prostu sobą, Zayn – pomocny a Niall… hmm… powiedźmy był idiotą w pozytywnym sensie tego słowa znaczeniu. Ale kiedy dowiedziałam się od Harry’ego że podobam się Niall’owi wszystko się zmieniło. Zawsze kiedy była okazja, przypatrywałam się mu czy może w jakiś inny sposób się przy mnie zachowuje.Siedziałam na sofie oglądając mój ulubiony serial Pretty Little Liars kiedy wszedł Zayn. Gdy był w połowie drogi do mnie zatrzymał się i zamknął oczy.

- Hmm…. Niech zgadnę. Czyżby PLL ? – powiedział uśmiechając się szeroko . Podeszłam do niego i  otworzyłam mu oczy. Tak często przebywaliśmy razem.

- To jest za proste – zaśmiałam się, przytulając się do niego na przywitanie.  – Hej Zayn, zauważyłeś może jakieś dziwne zachowanie u Niall’a ? – zapytałam mając nadzieję że te pytanie zabrzmiało normalnie.

- A bo ja wiem. – wzruszył ramionami. – On zawsze się dziwnie zachowuje. – uśmiechnął się pogodnie. – Dlaczego pytasz ? – popatrzał na mnie unosząc jedną brew. W jednej chwili chciałam mu skłamać ale powstrzymałam się. Może powinnam mu powiedzieć prawdę? Przecież to mój przyjaciel…

- Bo wiesz, Harry niedawno powiedział mi że … - zawahałam się. – Powiedział mi że podobam się Niall’owi. – dokończyłam siadając na podłodze. Wiedziałam że wyglądałam jak totalna idiotka.

- Annabeth. – Zayn usiadł obok mnie i popatrzał się prosto w moje oczy. – Oboje wiemy że Harry lubi zmyślać jednakże wiemy też że Niall jest nieśmiały więc nawet jeśli to co Harry powiedział jest prawdą, z ust Nialla – nie wyjdzie. – uśmiechnął się pocieszająco, chyba myśląc że to co powiedział mnie pocieszyło. W tej samej chwili wszedł Niall. Spojrzał na nas z lekką nienawiścią w oczach po czym bez przywitania skierował się do schodów.

- Hej, Niall poczekaj ! – krzyknęłam za nim jednak on mnie zlekceważył. Poczułam się strasznie, jakbym to ja była czemuś winna, jakbym z nim chodziła ale poświęcała czas Zayn’owi który właśnie się podniósł.

- Idź do niego. No idź, chyba to co powiedział Harry jest prawdą. – szepnął mi do ucha i skierował się do kuchni. Odprowadziłam go wzrokiem. Miałam mętlik w głowie ale posłuchałam Zayn’a. Weszłam na górę do pokoju Niall’a. To co zobaczyłam totalnie mnie zszokowało. Niall stał na balkonie a gdy się odwrócił zobaczyłam jego smutną minę i załzawione oczy.

- Boże, Niall... – podeszłam do niego i przytuliłam go ale on po prostu się ode mnie odsunął.

- Hej hej, to już nie jest fajne. – podniosłam głos. Wkurzyłam się na niego, bo znowu miał mnie gdzieś.

- Odejdź, proszę. – powiedział cicho.

- Dlaczego?

- Po prostu odejdź, idź… - popchnął mnie lekko.

- Dobra , wiesz jak chcesz ! – krzyknęłam, i podniosłam się mocniej go popychając. Wybiegłam z jego pokoju, zbiegłam po schodach i wyszłam z mieszkania. W tym samym czasie do mieszkania wchodził Harry z którym się zderzyłam.

-Cześć . – rzuciłam, omijając go.

-No cześć Annabeth. – odpowiedział lekko zdezorientowany. Przechodziłam już przez ulicę kiedy przypomniałam sobie że muszę się go o coś zapytać. Odwróciłam się. Na szczęście stał tam jeszcze i patrzył się na mnie z uniesionymi brwiami. Szybkim krokiem podeszłam do niego. 

- Okej, przepraszam ale naprawdę nie mam humoru jasne? – powiedziałam

- Jas… -

- Czy to prawda że Niall powiedział ci o tym że mu się podobam? Nie zmyśliłeś tego? – przerwałam mu w połowie zdania.

- Tak, to prawda . Ale czemu jesteś taka zła? – zapytał.

- Niall… dziwnie się zachowuje. Nigdy taki nie był i nigdy nie powinien taki być.

- Wiesz Annabeth, on wczoraj mi powiedział że chciałby ci to jakoś powiedzieć ale boi się że nie czujesz do niego tego, co on czuje do ciebie.

- Ja… ja nie wiem co właściwie do niego czuję… od dziecka traktowałam was jako przyjaciół, byliście moimi przyjaciółmi…trudno wyczuć czy to tylko mocna przyjaźń czy coś więcej. Ale jeśli Niall wiedział że czuje dla mnie coś więcej to ja też powinnam to wyczuć.

- On kocha się w tobie od 2 lat. – wyznał Harry, spuszczając lekko głowę. Wydawał się zawstydzony mówiąc mi to. – Tylko ty już od jakiegoś czasu jesteś ciągle z Zayn’em, sam to zauważyłem jak i Lou i Liam. Myśleliśmy że wy.. no wiesz. Niall jest po prostu zazdrosny. – dokończył. Pomyślałam nad tym chwilkę. To prawda, teraz bardzo często byłam z Zayn’em. Gazety bębniły o tym że jesteśmy razem jednak nie przejmowaliśmy się tym. Ale Niall…. ani razu wtedy o nim nie myślałam, nie myślałam nad jego uczuciami. Byłam okropna.

- Ja.. ja… muszę iść do niego. Teraz muszę do niego iść… - mruczałam to pod nosem chodząc od prawej do lewej.

- Tak, racja. Musisz, ale pośpiesz się bo zamarzniemy tu na śmierć. – powiedział Harry drgającąc znacząco szczękami. Weszłam do mieszkania, kierując się do pokoju Niall’a. Weszłam tam. Dalej siedział na balkonie. Dziwiłam się że nie było mu zimno w krótkim rękawku. Miałam motyle w brzuchu. Pierwszy raz od…. od nigdy. Zapukałam lekko w szybę. On odwrócił się lecz gdy zobaczył że to ja, spuścił wzrok. Weszłam i usiadłam naprzeciwko jego.

- Niall, spójrz na mnie. – powiedziałam spokojnie.

Podniósł głowę. Patrzeliśmy sobie w oczy.

- Annabeth, proszę idź bo…

Pocałowałam go. Już myślałam że mnie odepchnie jednak on odwzajemnił ten pocałunek. Po kilkunastu sekundach ( a mi wydawało się że minęły najwspanialsze minuty lub godziny mojego życia ) oderwaliśmy się od swoich ust.

- Kocham cię. – szepnął mi do ucha.

-  Ja ciebie bardziej– zaśmiałam się cicho.

Wychodząc z jego pokoju trzymaliśmy się za ręce, a wychodziliśmy jako zupełnie inne osoby. Wychodziliśmy jako para a ja w końcu zrozumiałam jak bardzo jest dla mnie ważny.

Koniec

To był mój pierwszy imagin dlatego proszę was o zrozumienie i szczerą opinię. Co według was powinnam zmienić? A może nic nie powinnam? { wątpię xD } Piszcie komentarze lub tweetnijcie mi{ czyt. follownijcie mnie, lol daję follow back )  : @justinohoranka .

Dzięki za przeczytanie

xoxo