Louis

,,Kocham cię Grace” to ostatnie słowa jakie usłyszałam przed śmiercią.  

Był słoneczny, ciepły poranek. Obudziłam się wcześnie, jak zawsze. Wypiłam Sprite’a, wyszłam z domu i pobiegłam do chłopaków. Byli moimi przyjaciółmi od zawsze. Weszłam do ich domu, bez pukania i zawołałam :

- Dzień Dobry ! – oczywiście nikt mi nie odpowiedział. Wpadłam na świetny pomysł by ich obudzić. Nalałam wodę do 5 wiader i wgramoliłam się z nimi do salonu. Niall leżał na podłodze, mrucząc coś we śnie, Zayn zasnął siedząc, Harry był w połowie oparty o siedzenie, Lou siedział po turecku chrapiąc a Liam jako jedyny z normalnych tutaj – leżał na kanapie. Każdemu po kolei, wylałam wiadro wody na głowę. Przebudzili się natychmiast, krzycząc na mnie, ja jednak miałam z nich niezły ubaw.

- Boże, co ci odbiło do głowy? – zapytał Niall ziewając.

- Mam na imię Grace, jakbyś jeszcze nie zapamiętał. – odpowiedziałam uśmiechając się szeroko. Harry parsknął śmiechem.

- Ale to śmieszne. – powiedział Niall, ziewając po raz drugi. Zerknęłam na Louis’a. Siedział cicho i miał spuszczoną głowę. Zerwaliśmy ze sobą tydzień temu. Było mi smutno z tego powodu ale postanowiłam żyć dalej, nie przejmować się tym. Louis jednak był inną osobą. Miał poczucie humoru i był silny ale też bardzo pamiętliwy. Między innymi dlatego zerwaliśmy. Niall jakby zauważył tą niezręczną chwilę więc… pierdnął. Louis podniósł głowę i uśmiechnął się lekko. Reszta uciekła do kuchni i otworzyła okna bo dobrze znała bąki Nialla.

- Louis, to że zerwaliśmy nie oznacza że nie możemy być przyjaciółmi. – odezwałam się nagle.

- A czy ja coś powiedziałem? – odpowiedział i znów spuścił głowę.

- Nie odezwałeś się do mnie ani słowem… do teraz.

- I nic ci się chyba przez to nie stało. – powiedział wrednie, dalej patrząc w podłogę.

- Uuuuuuuuuuuu – usłyszałam zza kuchni.

- Spadaj, Harry. –rzuciłam – No jasne, że nic mi się nie stało ale miło by było gdybyś chociaż się przywitał, lub nawet na mnie spojrzał. – powiedziałam. Podniósł głowę i popatrzał na mnie chwilę.

- Zadowolona? – odpowiedział i wszedł na górę. Westchnęłam i usiadłam na fotelu. Podszedł do mnie Harry.

- Przejdzie mu.

- Nie jestem tego taka pewna.

- Przejdzie mu.

Nie mając ochoty się z nim droczyć, położyłam się, włączyłam TV a po godzinie zasnęłam.

Obudziło mnie pukanie do drzwi. Wstałam, i chciałam otworzyć ale Louis był pierwszy. Weszła jakaś dziewczyna. Spojrzała na mnie, marszcząc czoło po czym uśmiechnęła się żałośnie.

- A ona co tutaj robi? – zapytała Louis’a

- Eee… ona… już wychodzi, prawda Grace? – odpowiedział, pokazując mi ręką że mam wyjść.

- Jesteś okropny. – rzuciłam i pobiegłam do domu.

~~~

Kilka dni później byłam zaproszona na kolację u chłopaków. Obiecali mi że będę tylko ja i oni. I była to w połowie prawda. Byłam ja ,oni… i Perrie ,Danielle i ta dziewczyna którą Louis zaprosił kilka dni temu do domu.

- Niall, czy ty aby nie przesadzasz z tym jedzeniem? – zapytałam, widząc Niall’a biorącego 8 kawałek tortu.

- Jaszne.. sze niue – odpowiedział, mając pełną buzię.

- Grace, ty chyba nie znasz Niall’a… – parsknęła ta dziewczyna, która miała na imię Cloe.

- …A mówi to dziewczyna która poznała go dzisiaj. Och oczywiście, bo ty go znasz najlepiej. – dokończyłam za nią.

- Ja przynajmniej nie chcę zranić żadnego z nich. – warknęła

- O ty suko… - powiedziałam, czując że zaraz wybuchnę.

- Grace! Uspokój się i nie mów tak do niej! – krzyknął Louis. Zmiażdżyłam go wzrokiem i poszłam do łazienki. Idąc usłyszałam jeszcze słowa „ Och super, nasz skarb idzie się wypłakać”. Usiadłam na toalecie i zaczęłam myśleć. Dlaczego ona tak mnie nienawidzi? Czemu Louis jest dla mnie taki wredny? Co ja mu takiego zrobiłam? Po 10 minut myślenia wyszłam z łazienki usiadłam z powrotem do stołu.

- Wypłakałaś się? – zapytała Cloe.

- Co ja ci zrobiłam że mnie tak nienawidzisz? – odpowiedziałam pytaniem.

- Mi to może i nic nie zrobiłaś ale zrobiłaś dużo mojemu kochanemu Louisowi. – odpowiedziała, obróciła się w stronę Lou i go pocałowała. On odwzajemnił. Parsknęłam śmiechem a wszyscy popatrzeli na mnie jak na idiotkę.

- Louis, ty znasz ją tylko parę dni… - powiedział Liam – i już jesteście parą?

- Ona jest dla mnie wszystkim. – odpowiedział po czym pocałował ja w policzek.

Zebrały się we mnie łzy. Zaczęłam płakać i wybiegłam na zewnątrz. Biegłam dalej, nie patrzałam na nic. Po prostu biegłam. Aż w końcu zauważyłam jasne światło i ciemność. Okropną ciemność.

Obudziłam się w szpitalu. Czułam się okropnie, wydawało mi się że cały świat się kręci. A wtedy usłyszałam płacz chłopaka. Obróciłam się i zobaczyłam Louis’a.

- Grace…. – wyjąkał.

- Dla…czego…. Płacz…esz? – mówienie sprawiło mi okropną trudność.

- To wszystko moja wina. To ja zapłaciłem Cloe by grała że cię nienawidzi, że jesteśmy parą… byś była zazdrosna. Boże…. Jestem taki okropny…. Przepraszam cię ja… - głos mu się załamał i znów zaczął płakać. Patrzałam tak na niego i uświadomiłam sobie że dalej go kocham. Usłyszałam wtedy głośne i szybkie ‘pipanie’ na monitorze.

- Kocham cię wiesz? – wyszeptałam

- Przeżyjesz... nie…proszę Grace ! – panikował

- Bądź szczęśliwy, może kiedyś cię odwiedzę. – uśmiechnęłam się. Zaczęło mi się robić ciemno, oczy powoli się zamykały.

- GRACE !!!!! GRACE, NIE ! –krzyczał. Zauważyłam białe światło, gdzieś na końcu. Całe życie przeleciało mi przed oczami.

- Kocham cię Grace. – powiedział i zawołał pielęgniarkę, jednak było już za późno. Wyszłam ze swojego ciała i patrzałam jak Louis mną potrząsa przeraźliwie płacząc. Umarłam.

Koniec

LOL, dobra troszkę dziwny ten imagin ale no trudno, miałam wenę na takiego ze smutnym zakończeniem. Będzie mi miło jak wyrazisz swoją opinię o nim w komentarzu lub tweetniesz mi na tt : @justinohoranka

Kocham was, Julie ♥

XOXO