NIALL ♡

Czytasz? Jeśli tak,

proszę komentuj ♥

Było zimne, deszczowe popołudnie. Podążałem szerokim chodnikiem rozglądając się co chwilę w nadziei że zobaczę kogoś znajomego, jednak szedłem do jednego miejsca – domu Harry’ego, Liam’a, Louis’a, Zayn'a…. i mojego. Dziś była czwarta rocznica zespołu One Direction. Wokół było kilka plakatów z napisami „Directioners zawsze z tobą będą Niall” , ,,Kochamy was” czy ,,To już 4 lata z 1D”. Uśmiechnąłem się lekko czując ciepło w sercu. W końcu dotarłem do celu. Wziąłem głęboki wdech i otworzyłem drzwi do wielkiego pomieszczenia. Na lewo stał salon z dużą plazmą i kanapą. Przede mną były szerokie schody prowadzące na górę. A patrząc w prawo zobaczyłoby się białą kuchnię. „Moje ulubione miejsce” – pomyślałem. Jednak teraz był tam Zayn z Perrie gotując spaghetti. Louis i Harry oglądali telewizor a Liam słuchał muzyki przez MP4. Wszędzie było jakoś ciemno i ponuro.

- Zayn kochanie ja już pójdę. – odezwała się nagle Perrie. – Powinniście pobyć sami w ten dzień. Zadzwonię jutro okej? - dokończyła. Zayn przybliżył się do niej i objął ją rękoma w talii.

- Okej. – odpowiedział i pocałował ją w usta. Perrie pomachała mu, minęła mnie i wyszła.

- Chłopaki, my też musimy coś zrobić. – powiedział cicho Harry.

- Dobrze by było. – potwierdził Louis.

- To co, idziemy? – zapytał Zayn wkładając swoją skurzaną kurtkę. Louis i Harry podnieśli się z kanapy a Liam ściągnął swoje słuchawki i kilka minut później wszyscy już wyszliśmy. Dla mnie było to dosyć żałosne ponieważ kilka minut temu co dopiero przyszedłem. Ale co miałem robić sam w pustym domu? Przez kilkanaście minut szliśmy w niezręcznej i głuchej ciszy. Każdy chciał ją jakoś zatuszować nucąc sobie jakieś piosenki jednak bezskutecznie. Doszliśmy do wielkiego cmentarza. Stanąłem przed wejściem i zadrżałem lekko. Nienawidziłem takich miejsc. Były straszne, smutne i jak najbardziej ponure. Spojrzałem w górę. Wielkie gałęzie drzew otaczały cmentarz. Dalej ptaki leciały kluczem… do ciepłych krajów tak podejrzewam. Mógłbym na to patrzeć miesiącami ale chłopaki stali już przy dużym nagrobku. Uśmiechnąłem się smutno i podeszłem do nich. Wcisnąłem się pomiędzy Liam’a a Harry’ego i przeczytałem :

Niall James Horan

Ur. 13.09.1993 r.

Zm. 22.11.2014 r.

Zginął w wypadku samochodowym.

Dziś mijał rok od mojej śmierci. Spuściłem głowę lekko się krzywiąc. I tak staliśmy przez kilka minut, w kompletnej ciszy. Zerknąłem kątem oka na chłopaków. Harry wytarł łzę spływającą mu po policzku swoim rękawem. Liam i Zayn patrzeli szklistymi oczyma w niebo a Louis zapalił znicz i postawił go na nagrobku. Po chwili chwycili się za ręce tworząc koło. Zostało jedno miejsce pomiędzy Liam’em a Harry’m. Miejsce dla mnie. Dotknąłem ich rąk a oni lekko zadrżeli i popatrzeli na siebie znacząco.

- Tak bardzo was kocham. – jęknąłem wiedząc że i tak mnie nie słyszą. Jednak oni uśmiechnęli się – chyba najszerzej w dniu dzisiejszym.

Wiatr zawiał a liście poszybowały w górę. Był już czas. Czas na ostatnie pożegnanie.

- Też cię kochamy Niall. – szepnęli prawie równocześnie. – I nigdy nie zapomnimy.

_________________________________________________________

Gdyby ktoś się nie domyślił – wszystko było przedstawione oczami ducha Niall’a. Smutny co? W poprzednim poście najwięcej było głosów na Horana dlatego z nim napisałam imagin. I tak, wiem że jest to strasznie krótkie, wszystko dzieje się zbyt szybko ale po prostu taki chciałam. + według mnie imagin jest średni.

Pytania: ask

Stwierdzenia, uwagi: twitter

Kocham was ♥

Julie